Zambrów.

Powiatowe miasto mazowieckie w woj. podlaskim.

Pierwsze wzmianki o grodzie pochodzą z 1283 r. Nie jest znana dokładny rok uzyskania praw miejskich. W roku 1430 o Zambrowie pisze się już jako o mieście. Dzieje się to wszystko na ziemi łomżyńskiej, autonomicznego Księstwa Mazowieckiego. Wkrótce po uzyskaniu praw miejskich Zambrów stał się siedzibą powiatu. W 1526 r. Księstwo Mazowieckie jest przekształcone w woj. Mazowieckie Królestwa Polskiego. Po III rozbiorze Polski Ostrów trafia do powiatu łomżyńskiego, departamentu białostockiego, prowincji Prusy Nowowschodnie, Królestwa Prus. W czasie Księstwa Warszawskiego Zambrów dalej należy do powiatu łomżyńskiego, departamentu białostockiego. W 1816 r. miasto należy do województwa augustowskiego ze stolicą w Suwałkach, powiatu i obwodu łomżyńskiego, Królestwa Polskiego. W 1845 r. województwa zostają przekształcone w gubernie. Po odzyskaniu niepodległości miasto wraz z powiatem trafia do woj. białostockiego. W 1954 r. Powiat zambrowski zostaje odnowiony. W 1975 r. następuje likwidacja powiatów i miasto z gminą trafiają do woj. łomżyńskiego. W 1999 r. powiat zambrowski zostaje ponownie przywrócony, tym razem w woj. podlaskim.

Drogowo miasto leży przy drodze krajowej nr 8. Nie posiada dostępu do kolei.

Z dworca autobusowego można dojechać bezpośrednio (choć niekiedy tylko w lipcu i sierpniu) m.in. do: Białegostoku, Łomży, Olsztyna i Warszawy.

Warto więc odwiedzić Zambrów.

Szydłowiec.

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z początku XV w. W 1427 r. osada zyskuje prawa miejskie. Wszystko to dzieje się na terenie powiatu radomskiego, w województwie sandomierskim, Królestwa Polskiego. W wyniku III rozbioru, miasto trafia do cyrkułu radomskiego, gubernium lwowskiego, Królestwa Galicji i Lodomerii. W 1809 roku miasto zyskuje status siedziby powiatu i trafia do departamentu radomskiego, Księstwa Warszawskiego. W roku 1815 Księstwo Warszawskie zostaje zamienione na Królestwo Polskie. Rok później następuje reforma w wyniku, której Szydłowiec wraz z powiatem swoim należy do obwodu opoczyńskiego z siedzibą w Końskich, województwa sandomierskiego w ze stolicą w Radomiu, Królestwa Polskiego. W 1837 roku województwo sandomierskie zostaje przemianowano na gubernie sandomierską. W 1842 r. powiat szydłowiecki zostaje zlikwidowany i włączony do powiatu koneckiego. W roku 1845 gubernia sandomierska zostaje przemianowana na gubernie radomską. Po odzyskaniu niepodległości powiat konecki z Szydłowcem w składzie trafia do województwa kieleckiego. W 1938 r. miasto trafia do powiatu radomskiego. W roku 1975 powiaty zostają zlikwidowane, a miasto trafia do województwa radomskiego. W 1999 roku powiat szydłowiecki zostaje odnowiony tym razem w województwie mazowieckim.

Szydłowiec jest znany z dwóch rzeczy. Od wielu lat powiat szydłowiecki dzierży niechlubną palmę pierwszeństwa powiatu o najwyższym bezrobociu w Polsce. Jednak w szpitalu w Szydłowcu pracowała była premier Ewa Kopacz.

Komunikacyjnie leży przy drodze krajowej nr 7 z Trójmiasta przez Elbląg, Warszawę, Radom, Kielce, Kraków do granicy ze Słowacją w Chyżnem. Kolejowo podobnie, jednak większość połączeń z W-wy do Krakowa obecnie jeździ przez CMK.

Z dworca kolejowego można dojechać bezpośrednio m.in. do: Warszawy, Radomia i Kielc.

Z dworca autobusowego można dojechać bezpośrednio (choć niekiedy tylko w lipcu i sierpniu) m.in. do: Trójmiasta, Grudziądza, Kielc, Płocka, Radomia, Tarnowa, Torunia, Warszawy i Włocławka.

Warto więc odwiedzić Szydłowiec.

Piotrków Kujawski.

Miasteczko w powiecie radziejowskim.

Pierwsza wzmianka pochodzi z 1325 r. Miejscowość szybko trafia do powiatu radziejowskiego, województwa brzeskokujawskiego, Królestwa Polskiego. W 1738 r. Piotrków uzyskuje prawa miejskie. W 1793 r. miasto trafia do powiatu radziejowskiego, departamentu łęczyckiego, prowincji Prusy Południowe, Królestwa Prus. Dwa lata później cały powiat radziejowski trafia do departamentu poznańskiego. W 1807 r. cały powiat radziejowski trafia do departamentu bydgoskiego, Księstwa Warszawskiego. W 1816 r. Piotrków znajduje się w powiecie radziejowskim, obwodzie kujawskim z siedzibą we Włocławku, województwie mazowieckim, Królestwa Polskiego. W 1837 r. województwo mazowieckie zostało zamienione na gubernię mazowiecką. W 1842 r. zamieniono obwody na powiaty. Wtedy Piotrków należy do powiatu włocławskiego, guberni mazowieckiej, Królestwa Polskiego. Trzy lata później gubernie mazowiecką zamieniono na gubernię warszawską. W 1871 r. nastąpiła kolejna reforma i Aleksandrów należał wtedy do powiatu nieszawskiego, guberni warszawskiej, Królestwa Polskiego. Po odzyskaniu niepodległości miasto należało do powiatu nieszawskiego, województwa warszawskiego. W 1938 r. cały powiat nieszawski przyłączono do woj. Pomorskiego. W 1948 r. powiat nieszawski zmienił nazwę na powiat aleksandrowski i oczywiście zmieniono jego stolicę. W 1950 r. zmieniono nazwę województwa pomorskiego na bydgoskie. Wtedy powiat aleksandrowski należał do województwa bydgoskiego. W 1956 r. zostaje odnowiony powiat radziejowski. Piotrków znajduje się w jego składzie. W 1975 r. powiaty zostają rozwiązane, a Piotrków trafia do województwa włocławskiego. W 1998 r. Piotrków Kujawski odzyskuje prawa miejskie. W 1999 r. powiaty zostają przywrócone. Od tego czasu miasto należy do powiatu radziejowskiego, w woj. kujawsko-pomorskim.

Drogowo miasto nie posiada znaczenia. Kolejowo miasto leży przy tzw. Magistrali Węglowej. Kiedyś tu był ruch regularny pociągów osobowych, jednak Magistrala Węglowa leży wbrew lokalnym potokom komunikacyjnym i to powoduje, że obecnie w mieście zatrzymuje się jeden pociąg pospieszny w obu kierunkach.

Z dworca kolejowego można dojechać bezpośrednio m.in. do: Warszawy, Bydgoszczy i Kutna.

Z dworca autobusowego można dojechać bezpośrednio m.in. do: Bydgoszczy, Konina, Torunia oraz Włocławka.

Warto dlatego odwiedzić Piotrków Kujawski.

Kozienice

Powiatowe miasto małopolskie w woj. mazowieckim.

Pierwsza wzmianka pochodzi o miejscowości z 1206 r. Ma to miejsce w Księstwie Sandomierskim. W 1326 r. Kozienice zyskują prawa miejskie. To dzieje się na Ziemi Sandomierskiej, Królestwa Polskiego. Pod koniec XIV w. następuje reforma i Kozienice trafiają do powiatu radomskiego, w województwie sandomierskim, Królestwa Polskiego. W wyniku III rozbioru, miasto trafia do cyrkułu radomskiego, gubernium lwowskiego, Królestwa Galicji i Lodomerii. W 1810 roku miasto trafia do departamentu i powiatu radomskiego, Księstwa Warszawskiego. W roku 1815 Księstwo Warszawskie zostaje zamienione na Królestwo Polskie. Rok później następuje reforma w wyniku, której Kozienice należą do powiatu i obwodu radomskiego, województwa sandomierskiego w ze stolicą w Radomiu, Królestwa Polskiego. W 1837 roku województwo sandomierskie zostaje przemianowano na gubernie sandomierską. W 1842 r. obwody zostały zlikwidowane. W roku 1845 gubernia sandomierska zostaje przemianowana na gubernie radomską. W roku 1867 powstaje powstaje powiat kozienicki, należący do guberni radomskiej, Królestwa Polskiego. Po odzyskaniu niepodległości powiat kozienicki trafia do województwa kieleckiego. W roku 1975 powiaty zostają zlikwidowane, a miasto trafia do województwa radomskiego. W 1999 roku powiat kozienicki zostaje odnowiony tym razem w województwie mazowieckim.

Miasto jest ważnym ośrodkiem przemysłu energetycznego. W powiecie znajduje się jedna z największych w Polsce elektrowni.

W Kozienicach urodził się król Polski Zygmunt I Stary.

Komunikacyjnie miasto nie ma większego znaczenia. Niegdyś tu była kolej pasażerska, ale od dawna nie funkcjonuje.

Z dworca autobusowego można dojechać bezpośrednio m.in. do: Lublina, Tarnobrzega i Warszawy.

Warto więc odwiedzić Kozienice.

Police.

Miasto pomorskie w aglomeracji szczecińskiej.

Pierwsza wzmianka o mieście dotyczy 1260 r. i od razu nadania praw miejskich. Sześćdziesiąt jeden lat później jednak odebrano przywileje miejskie grodowi z powodu zbyt szybkiego rozwoju i zagrażaniu Szczecinowi. Gród został włączony w granice Szczecina. Wszystko to działo się w niezależnym Księstwie Pomorskim. W 1390 r. Pomorze Zachodnie stało się na krótko lennem Królestwa Polskiego. W 1630 r. Pomorze Zachodnie staje się lennem szwedzkim. Wtedy Police wychodzą ze Szczecina. W 1719 r. miejscowość trafia do księstwa szczecińskiego, Księstwa Pomorskiego, Królestwa Prus. W 1808 r. gród odzyskuje prawa miejskie. W 1816 r. następuje reforma i miejscowość trafia do powiatu Randow, rejencji szczecińskiej, prowincji Pomorze, Królestwa Prus. Od 1871 r. powiat Randow należy do rejencji szczecińskiej, prowincji Pomorze, Królestwa Prus, Cesarstwa Niemieckiego. Od 1918 r. w miejsce okrojonego cesarstwa powstaje Rzesza Niemiecka. Na czas II wojny światowej Polce znów włączono w skład Szczecina.

W latach 1945 – 46 miasto znajdowało się pod okupacją specjalną wojsk radzieckich. Była to wraz z północną częścią Szczecina enklawa radziecka na terenie PRL. Powodem tego było demontowanie i wywożenie do ZSRR jednej z fabryk. Pod koniec września 1946 r. miasto trafia do powiatu i województwa szczecińskiego. W 1975 r. powiaty zostają zlikwidowane. W 1999 r. Police jako stolica powiatu trafiają do województwa zachodniopomorskiego.

Geograficznie miasto leży w ujściu Odry. Leży w niedalekiej odległości od Niemiec. Jest to jedyne polskie miasto leżący w całości na zachodnim brzegu Odry.

Miasto jest znane z rozgrywek sportów zespołowych. Drużyna Chemik Police występuje w licznych rozgrywkach, a obecnie drużyna siatkarek dominuje w polskiej lidzie od kilku lat.

Komunikacyjnie miasto leży w aglomeracji szczecińskiej. Powoduje to, że komunikacją zajmuje się tutaj Szczecińsko-Polickie Przesiębiorstwo Komunikacyjne w systemie szczecińskiej komunikacji miejskiej. Od 2002 r. miasto nie posiada pasażerskiej komunikacji kolejowej. Miasto nie posiada też dworca PKS.

Mimo wszystko warto odwiedzić Police.

Góra Kalwaria.

Miasto mazowieckie w powiecie piaseczyńskim.

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1252 r. Wszystko to dzieje się na obszarze powiatu i ziemi czerskiej, autonomicznego Księstwa Mazowieckiego uznającego zwierzchność Królestwa Polski. W 1526 r. Księstwo Mazowieckie traci autonomię i zostaje przemianowane na województwo mazowieckie. W 1670 r. gród zyskuje prawa miejskie. W 1795 r. miasto trafia do powiatu czerskiego, departamentu warszawskiego, prowincji Prusy Południowe, Królestwa Prus. W 1807 r. miasto należy do powiatu czerskiego z siedzibą w Grójcu, departamentu i Księstwa Warszawskiego. W 1816 r. do powiatu czerskiego, obwodu warszawskiego, województwa mazowieckiego, Królestwa Polskiego. W 1837 r. województwo mazowieckie zostaje przemianowane na gubernię mazowiecką. W 1841 r. zostają zlikwidowane obwody, a miasto trafia do powiatu warszawskiego. Trzy lata później następuje kolejna reforma i po niej Warka należy do powiatu i guberni warszawskiej, Królestwa Polskiego. W 1866 r. powstaje powiat górnokalwaryjski czyli Góra Kalwaria staje się siedziba powiatu. W 1879 r. powiat zostaje zniesiony, a jego teren włączony do powiatu grójeckiego. Po odzyskaniu niepodległości Góra Kalwaria wraz z całym powiatem grójeckim trafia do województwa warszawskiego. W 1952 r. następuje kolejna reforma i Góra Kalwaria trafia do powiatu piaseczyńskiego. W 1975 r. powiaty zostają zlikwidowane i Góra Kalwaria trafia do województwa stołeczno-warszawskiego. W 1999 r. powiat piaseczyński zostaje odnowiony z Górą Kalwarią w składzie tym razem z woj. mazowieckim.

Góra Kalwaria długo pozostawała w cieniu Czerska. Czersk górował zamkiem, a tymczasem przemiany kapitalistyczne spowodowały, że to dziś Góra Kalwaria jest miastem i gminą, a Czersk już nie znaczy nic.

Drogowo Góra Kalwaria leży w ciekawym położeniu. Tutaj krzyżują się drogi krajowe nr 79 i 50. Kolejowo już tak ciekawie nie jest. Góra Kalwaria leży na południowej obwodnicy kolejowej Warszawy czyli na trasie ze Skierniewic do Pilawy.

Z dworca kolejowego można dojechać bezpośrednio m.in. do: Warszawy.

Z dworca autobusowego można dojechać bezpośrednio m.in. do: Tarnobrzega i Warszawy.

Dlatego warto odwiedzić Górę Kalwarię.

Aleksandrów Kujawski.

Powiatowe miasto kujawskie w województwie kujawsko-pomorskim.

Miasto zostało założone w 1834 r. Stało się to w powiecie radziejowskim, obwodzie kujawskim, województwie mazowieckim, Królestwa Polskiego. W 1837 r. województwo mazowieckie zostało zamienione na gubernię mazowiecką. W 1842 r. zamieniono obwody na powiaty. Wtedy Aleksandrów należy do powiatu włocławskiego, guberni mazowieckiej, Królestwa Polskiego. Trzy lata później gubernie mazowiecką zamieniono na gubernię warszawską. W 1871 r. nastąpiła kolejna reforma i Aleksandrów należał wtedy do powiatu nieszawskiego, guberni warszawskiej, Królestwa Polskiego. Po odzyskaniu niepodległości miasto należało do powiatu nieszawskiego, województwa warszawskiego. W 1938 r. cały powiat nieszawski przyłączono do woj. pomorskiego. W 1948 r. powiat nieszawski zmienił nazwę na powiat aleksandrowski i oczywiście zmieniono jego stolicę. W 1950 r. zmieniono nazwę województwa pomorskiego na bydgoskie. Wtedy powiat aleksandrowski należał do województwa bydgoskiego. W 1975 r. powiaty zlikwidowano i miasto trafiło do województwa włocławskiego. W 1999 r. przywrócono powiat aleksandrowski wraz z Ciechocinkiem w składzie, lecz tym razem w województwie kujawsko-pomorskim.

Przynależność do województwa włocławskiego wzbudziła opór ludności Aleksandrowa Kujawskiego. Choć przynależność do Kujaw nie podlega wątpliwości, to miasto to jest znacznie bliżej Torunia, który ma tradycje wojewódzkie duże większe niż Włocławek.

Komunikacyjnie Aleksandrów leży przy szlaku z Łodzi do Trójmiasta. Kolejowo dodatkowo ten szlak jest także trasą z W-wy do Bydgoszczy. Ponadto Aleksandrów Kujawski jest węzełkiem kolejowym. Tutaj jest początek i koniec trasy linii kolejowej do Ciechocinka, która jest czynna od czasu do czasu, raczej w okresie sezonu lipcowo-sierpniowego. Tak czy owak miasto jest nadal punktem przesiadkowym dla kuracjuszów zdążających do Ciechocinka i jest z tego znane.

Z dworca kolejowego można dojechać bezpośrednio m.in. do: Warszawy, Torunia, Bydgoszczy, Włocławka, Lublina, Rzeszowa, Łodzi, Piotrkowa Trybunalskiego, Częstochowy, Dąbrowy Górniczej, Sosnowca, Katowic, Piły, Gorzowa, Tarnobrzega, Przemyśla, Krakowa, Szczecina i Trójmiasta.

Z dworca autobusowego można dojechać bezpośrednio m.in. do: Ciechocinka, Konina, Torunia i Włocławka.

Dlatego warto odwiedzić Aleksandrów Kujawski.